Fronty atmosferyczne — front ciepły i chłodny I i II rodzaju

Czym jest front

Front to granica między dwiema masami powietrza o różnej temperaturze i wilgotności. Cieplejsze, lżejsze powietrze zawsze trafia nad zimniejsze. Od tego, która masa napiera, zależy rodzaj frontu i pogoda, jaką przynosi.

Front ciepły

Ciepłe powietrze napływa na zimne i powoli wślizguje się po nim w górę. Powierzchnia frontu jest bardzo łagodna, dlatego chmury i opady zajmują szeroki pas przed frontem. Pierwszy znak to wysokie Ci, często „haczykowate”. Potem chmury gęstnieją i obniżają się: Cs, As, a na końcu Ns z długotrwałym deszczem albo śniegiem. Ciśnienie przed frontem spada. Pytanie z bazy ULC podaje strefę opadów 300–400 km przed frontem i prędkość frontu 20–40 km/h.

Front chłodny I rodzaju

Zimne powietrze wsuwa się pod ciepłe powoli, a ciepłe wznosi się nad nim po całej powierzchni frontu. Układ chmur przypomina odwrócony front ciepły: przy linii frontu mogą być Cb, a za nią ciągną się Ns, As i Cs. Opady są głównie za linią frontu i mają charakter ciągły.

Front chłodny II rodzaju

Szybki front: zimne, cięższe powietrze wciska się klinem pod ciepłe i gwałtownie unosi je do góry tuż przed linią frontu. Daje chmury Cb, przelotne ulewy, burze i szkwał w wąskim pasie, a za frontem szybko się przejaśnia. Właśnie przy nim pogoda zmienia się najgwałtowniej i jest największa turbulencja. Gdy front przechodzi, wiatr skręca w prawo i się wzmaga, a za frontem ciśnienie szybko rośnie i napływa chłodniejsze powietrze — latem w Polsce najczęściej polarno-morskie (PPm).

Okluzja i masy powietrza

Front chłodny porusza się szybciej niż ciepły, więc z czasem go dogania. Tak powstaje front zokludowany (okluzja). Okluzja ciepła ma chmury jak front ciepły, chłodna — jak front chłodny. Masy powietrza nazywamy od miejsca, w którym powstały: arktyczne (PA), polarne morskie (PPm) i kontynentalne (PPk), zwrotnikowe (PZ).